Noud Bles: bouwen aan Een stad van woorden
De Vlaamse literatuurwetenschapper Andreas van Rompaey heeft in het Anti-postmodernistisch Literair (K)Wartaalschrift WEIRDO'S van juli 2024 (jaargang 37 nr. 2) een uitvoerige bespreking van de roman Een stad van woorden gepubliceerd. Hieronder en hiernaast enkele kenmerkende fragmenten.
Bouwen aan een stad van woorden
Naar de mening van Willem Frederik Hermans zouden Nederlandstalige schrijvers, vooraleer te beginnen experimenteren, beter eerst leren hoe een ‘klassieke roman’ te componeren. Iemand die duidelijk de ‘romanstiel’ beheerst en dus aan de eisen van Hermans voldoet, is de zwaar onderschatte Oost-Nederlandse auteur Noud Bles. Hij heeft dan ook al veertig jaar ervaring, want zijn eerste werk in dit genre De barokjager verscheen in 1983. Recent bracht hij zijn achtste roman Een stad van woorden (2023) uit, die overeenkomsten vertoont met twee van zijn laatste (her)uitgaven: Zoons zonder vader (2019) en De gelukkige roofvogel (2009/2022). Net zoals Zoons zonder vader, neigt Een stad van woorden naar de encyclopedische roman, waarbij verschillende kennisvelden, kunstgenres en tijdsperiodes met elkaar gecombineerd worden.
![](https://primary.jwwb.nl/public/q/q/i/temp-kmsrbmyxereqcnkakzpn/bespreking-andreas-van-rompaey-1-high.jpg?enable-io=true&enable=upscale&crop=1831%2C2781%2Cx44%2Cy0%2Csafe&width=310&height=471)
Een los nummer van WEIRDO'S is te bestellen bij hubert.vaneygen@skynet.be, prijs: € 3,80.
Aan de publicatie ging niet verwonderlijk veel opzoekwerk vooraf: achteraan het boek bevindt zich een lange lijst bestaande uit voornamelijk wetenschappelijke, literaire en muzikale bronnen. Daarnaast treedt zowel in De gelukkige roofvogel als in Een stad van woorden de klimaatproblematiek op de voorgrond, al doet de term ‘klimaatroman’ enigszins afbreuk aan dit veelzijdige magnum opus.
Misschien schuilt de perfectie net in het onvolmaakte, zoals in de door Dorenbosch ontworpen kroonlijst die niet toevallig eveneens als ‘corona’ aan te duiden valt: ‘En altijd haakt zijn oog even aan de kleine onvolkomenheid, het minuscule schoonheidsfoutje dat de volmaaktheid benadrukt. Altijd precies die plek. […] Absolute schoonheid verveelt, weet Johan, bijna-perfectie betovert.’
Maak jouw eigen website met JouwWeb