De Zwarte Zee


Wit is de Zwarte Zee
voor de vroege reiziger uit Simferopol.
In het hoofd beweegt de verlaten trein
over alle wissels van Odessa naar de hoofdstad van De Krim.
Hoe comfortabel doorsnijdt de personenbus
berg na berg op weg naar de kust,
even onverwacht en onbarmhartig opent de bergpas
witte rimpelingen op een slecht gestreken laken.
Zwarte Zee, nog ongeblust.

Groen is de Zwarte Zee
tussen vier en zes aan de Leninkade.
Jalta in de rug. Een dalende zon
kietelt cruiseschepen, havenpier en kiezelstrand.
Zwevende argonauten dineren
onberoerd door Lenins opgeheven hand.

Rood is de Zwarte Zee maar een ogenblik.
In het Westen zakt de volmaakt ronde bol
sneller dan het ontgrendelen van menig camera,
onomkeerbaar rood en vol.

Pikzwart is de Zwarte Zee de hele nacht.
Dronken toeristen en dronken zwervers
ontwijken de gaten in hun weg, niemand kijkt omhoog.
Miljoenen sterren vormen het verschil
tussen zee en hemelboog.

Noud Bles
terug naar Oekra´negedichten